III Karmapa Rangdziung Dordże (1284 – 1339) urodził się w Dingri Langkor. Zaraz po narodzinach wprawił wszystkich obecnych w osłupienie, ponieważ usiadł i oświadczył, iż jest Karmapą. Trzy lata później sam zrobił sobie Czarną Koronę i powtórnie oświadczył, że jest Karmapą. Wkrótce potem Drubtop Urdzienpa (uczeń i dzierźawca linii drugiego Karmapy) potwierdził, iż rzeczywiście ten chłopiec jest inkarnacją Karma Pakszi. Przekazał mu wtedy prawdziwą Czarną Koronę, dobytek poprzedniego Karmapy oraz wszystkie nauki szkoły Kagyu.

Trzeci Karmapa studiował również u nauczycieli innych tradycji Buddyzmu Tybetańskiego, takich jak Tropu Kunden Szerab czy Njenre Gendyn Bum. Rangdziung Dordże połączył nauki nowej radycji Kagyu i starej tradycji Nigma (tzn. Wielką Pieczęć – Mahamudrę i Wielką Doskonałość – Dzogczen). Stał się znany jako jeden z największych praktykujących swoich czasów i miał niezliczonych uczniów. Spośród nich głównymi byli Gjalwa Jungton Dordże Pal (był on równierz mistrzem szkoły Nigma), który stał się kolejnym dzierżawcą linii przekazu Kagyu, oraz pierwszy Szamarpa Kajdrup Dragpa Senge, który zapoczątkował drugą w historii Tybetu linię świadomie inkarnujących się nauczycieli. To właśnie trzeci Karmapa ofiarował Kajdrup Dragpa Sengowi rubinowo-czerwoną koronę oraz tytuł Szamarpy (Dzierżawcy Czerwonej Korony). Jest ona dokładną repliką Czarnej Korony Karmapy.

Trzeci Karmapa Rangdziung Dordże był człowiekiem praktycznym: budował zarówno ośrodki medytacyjne jak i mosty przynosząc pożytek ludziom tak w ich życiu codziennym jak i w duchowym. Zostawił po sobie również wiele tekstów i komentarzy, których z powodzeniem możemy używać w dzisiejszych czasach.

Przez pewien czas podróżował po Wschodnim Tybecie, a kiedy w 1331 r. powrócił do Tsurphu, otrzymał od cesarza Chin Toghana Temura uprzejme zaproszenie do odwiedzenia go. Wraz z listem cesarz przysłał złotą pieczęć, którą najwyższy Chan Mongka podarował II Karmapie. Przypominając oddanie, jakie mieli dla Buddyzmu jego mongolscy przodkowie w tym Kublai Chan, cesarz oświadczył, że również pragnie być opiekunem i sługą nauk Buddy i wychwalał Rangdziung Dordże za jego wykształcenie i moc. List dawał jasno do zrozumienia, że odmowa zmartwiłaby cesarza i uczyniła Karmapę odpowiedzialnym za wszelkie zło, jakie spadłoby na Buddyzm w Chinach, podczas gdy jego troska o dobro wszystkich istot, od cesarza poczynając, niewątpliwie zapewniłaby jego akceptację i wszystko zostałoby uczynione zgodnie z jego życzeniami.

Karmapa przyjął to wymuszone zaproszenie i udał się do Chin. Cesarz jednak umarł przed przybyciem Rangdziung Dordże. Nowy cesarz, Riczenpal, nakłonił go do kontynuowania podróży. Jednak wkrótce po przybyciu Rangdziung Dordże do Pekinu zmarł także nowy cesarz. Karmapa pozostał w Pekinie i był obecny przy wprowadzeniu na tron następnego cesarza, który stał się jego uczniem. Karmapa Rangdziung Dordże wywierał na niego duży wpływ i dbał o Nauki Buddy w tym rejonie. Trzeci Karmapa zmarł w wieku pięćdziesięciu sześciu lat.