Tilopa (988 – 1069) – jeden z 84 indyjskich Mahasidhów. Urodził się w bramińskiej rodzinie we wschodnich Indiach. Przez pewien czas był miejscowym królem, lecz znudzony bogatym życiem zrzekł się królestwa i został mnichem. W ten sposób rozpoczął swój buddyjski trening spędzając 12 lat na surowej medytacji w świątyni Somapuri w Bengalu.

Kiedy pewnego dnia zajmował się swoimi obowiązkami, pojawiła się przed nim odrażająca wiedźma i spytała, czy chciałby osiągnąć prawdziwe Oświecenie. Tilopa rozpoznał w niej Dakinię i poprosił ją o przekazanie nauk. Tilopa odwiedzał światy Dakiń i wychodził zwycięsko z wszelkich ciężkich prób, z których najcięższą było spotkanie z królową Dakiń. Od niej otrzymał również pełny przekaz nauk. Później praktykował jogę zjednoczenia z pewną joginią i z tego powodu wyrzucono go z klasztoru. Zamieszkał na odludnym cmentarzu i z największą pilnością praktykował siedzącą medytację; nogi w pozycji medytacyjnej miał związane łańcuchami. Zrealizował swoją ścieżkę wskutek całkowitego zaangażowania się w życie codzienne. Kontynuował praktykowanie medytacji, w ciągu dnia zgniatając nasiona sezamu, a nocą pracując dla prostytutki. Jednocząc w ten sposób praktykę medytacji z codzienną aktywnością, osiągnął ostateczne urzeczywistnienie. Następnie wędrował przez całe Indie, a zwłaszcza przez Bengal, nauczając dzięki wspaniałym i zaskakująco bezpośrednim metodom.

Tilopa nie posiadał zwykłego, rdzennego Guru, gdyż jak się mówi, otrzymał przekaz i pouczenia bezpośrednio od pierwotnego Buddy – Dordze Czang (Dzierżącego Diament). Miał również czterech głównych nauczycieli od których otrzymał cztery różne linie nauk. Tilopa był przodkiem linii Kagyu, to znaczy szczególnych nauk Diamentowej Drogi, które były kolejno przekazywane Naropie, Marpie, Milarepie, Gampopie, Pierwszemu Karmapie itd. aż do naszych czasów.