Mipam Cieki Łangciuk

Szósty Szamarpa urodził sie w Drikung, w centralnym Tybecie w 1584 roku.

Dziewiąty Karmapa rozpoznał go kiedy ten miał pieć lat i przeprowadził ceremonie intronizacji w klasztornej uczelni Szamarpów Dhakpo Sziedrub Ling. Szamar był wybitnym dzieckiem.Majac dwanaście lat,uważany był za eksperta medytacji. Ukończytwszy szesnaście lat w pełni opanował sanskryt, przyswoił i zapamietał dziesięć traktatów na temat Pradżniaparamity (nauki o doskonałej mądrości), szesnaście na temat Winaji(nauki związane z klasztorna dyscypliną i generalnie z etyką), pięć z Abhidharmy (wyliczanie i analiza stanów psychologicznych), pięć z Tsemy (badanie poprzez dyskusję i analizę różnych szkół myśli buddyjskiej na temat natury postrzegania zjawisk), siedem traktatów z medycyny oraz różnych rodzajów sztuk i rzemiosł, a z nauk Wadżrajany”Zambo Nang Gi Don” (znany tekst trzeciego Karmapy) i jego komentarz oraz całą tantrę Kalaczakry.

W tamtych czasach do najbardziej znanych uczelni wyższych studiów buddyjskich należały:Taszi Lunpo, Serdocien, Lung-Rab Ling oraz Drejul Cietsal. Szamarpa poprosił o zwołanie wszystkich najlepszych uczonych tych i innych instytutów Tybetańskich mówiac że chciałby zdać egzamin z materiału, który przestudiował i przed zgromadzonymi uczonymi wyrecytował z pamieci wszystkie poznane książki. Audytorium wykształconych uczonych było kompletnie zdumione świetnością młodego erudyty. Wszyscy pokłonili mu sie do stop, jednoglośnie ogłaszajac go Mandziuśrim (Buddą Mądrości).

Szamar Rinpocze kilkakrotnie w czystej wizji zobaczył Sakja Panditę, od którego otrzymał szereg ważnych wyjasnień. W następstwie tych pomyślnych spotkań skomponował piekna modlitwę do Sakja Pandity i Buddy Mądrości. Następnie pojechał do uczelni Namring, gdzie wezwał tamtejszych uczonych do religijnej dyskusji. Trwało to jedenaście dni i każdego dnia podczas debaty ukazywały mu się różne aspekty Buddy. Na poczatku ujrzał Majtreję (Buddę Przyszlości) i Mańdziuśriego (Buddę Mądrości) w jednej postaci, nastepnie Buddę Siakjamuniego, Tarę (Wyzwolicielkę), Saraswati (partnerke Mańdziuśriego),Awalokiteśwarę (Kochajace Oczy) i Buddę Sandzie Menla (Buddę Medycyny). Mając te wizje komponował modlitwy i jednocześnie brał udział w debacie. W każdym ze 108 korali swojej mali widział formę Mańdziuśriego. Miał ponadto wizję Kurukulli (czerwonej formy Wyzwolicielki), Wadżrawarahi (Diamentowej Świni) i Hajagriwy (Końskogłowego). Ostatniego dnia wszystko stało się nieoddzielne od Mańdziuśriego i widział on każdego z obecnych w formie owego Buddy. W nastepstwie tej debaty Szamar Cieki Łangciuk stał sie szeroko sławny jako niezwykły uczony – do tego stopnia, że trzynastu najbardziej wykształconych kapłanow religji Bon przybyło, aby zmierzyć się z nim w religijnej dyskusji. Pokonani blaskiem jego wiedzy rychło zaczęli praktykować Buddyzm. Mówi sie, że Szósty Szamarpa nigdy nie został pokonany w religijnej debacie i otrzymał przydomek „Pandita północy, ulubieniec duchowego przewodnika Mańdziuśriego”. W konsekwencji Szamar Rinpocze zaczął szerzyć nauki Buddy poprzez „trzy wielkie rodzaje aktywności” stając się w ten sposób prawdziwym królem nauk Kagyu.Pewnego dnia władca prowincji Jyang zaprosił go do siebie.

Przebywajac na dworze króla Szamarpa poprawił błędy zawarte w Kangiurze (spisanych naukach Buddy Siakjamuniego) w tamtejszych klasztorach. Przekazał tam ponadto nauki o Mahamudrze (Wielkiej Pieczęci) i zgromadzil wokół siebie wielu wspanialych uczniów. Potem odwiedził Chiny gdzie cesarz również wkrótce stał się jego uczniem. Na prośbę Szamara cesarz polecił wydrukować cały Kandziur. W wielkim klasztorze Trungpy Rinpocze, Surmang przekazał nauki i udzielił inicjacji tamtejszym mnichom i lamom. Niedługo potem intronizował Dziesiątego Karmapę Ciejing Dordże i przekazał mu wszystkie instrukcje Linii działając wobec niego jako rdzenny Guru. Sława Szamarpy rozciągała sie teraz szeroko i dwudziestu pieciu najwiekszych indyjskich panditów rezydujacych w Bodgaja wystosowało do niego zaproszenia (każdy z osobna), aby przybył i przekazał nauki Buddy. Nie mogąc pojechać osobiście odpisał im indywidualnie, udzielajac wskazówek z różnych poziomów i dziedzin nauk.

W pewnym momencie pojawiło się w Tybecie wiele problemów politycznych i wybuchła wojna. Szamar Rinpocze był w stanie uchronić życie wielu ludzi, przekonujac strony do rozejmu. Nastepnie udał się do Nepalu. Wielokrotnie zatrzymywał sie po drodze, udzielajac nauk. Przybywszy do doliny Kathmandu skierował sie prosto ku wielkiej stupie Bodhnath, gdzie wyszedł mu na powitanie król Laksminara, oddajac honory i ofiarowujac girlandę kwiatów. Szamar swoja znajomościa sanskrytu wywarł duże wrażenie na braminach. Dyskutował z nimi w tym języku na temat doktryn buddyjskich i rozpowszechniał nauki Buddy. Kiedy miał odwiedzić inne królestwo w Nepalu, jego wladca wysłał olbrzymiego słonia, aby Szamar Rinpocze mógł na nim przyjechać. Tutaj z kolei Cieki Łangciuk odwiedził sławną stupę Swayambhu. Zamiast pierwotnego planu zamontowania złotego dachu ponad stupą, zbudował cztery złote oltarze zwrócone w czterech kierunkach świata. Zapisy o tej wielce pomyślnej wizycie umieszczone zostały pod sklepieniem światyni od jej południowej strony. Z Nepalu Szamar pojechał do Chubar, świętego miejsca związanego z Milarepą i Gampopą. Tam spotkał sie z dziesiątym Karmapą, ponieważ obaj przeczuwali, że Szamarpa niedługo opuści swoje ciało. Cieki Łangciuk przekazał Karmapie pozostałą cześć nauk i wyjaśnień oraz powieżył szczegóły dotyczące odrodzenia nastepnej swojej inkarnacji. Na pytanie Karmapy, w jakim miejscu w przyszlości ma sie zamiar odrodzić odpowiedział pytaniem :”A gdzie chcialbyś abym sie odrodził ?”. „W pobliżu rzeki Marchu” – odpowiedzial Karmapa. Potem jeszcze razam zdążyli założyć klasztor Cie Ciung Ling pracujać razem z robotnikami przy budowie nosząc własnoręcznie ziemię i kamienie. Na zakończenie prac przeprowadzili ceremonię poswiecenia, a następnie wyruszyli do Tsurphu.

Po drodze Szamar Rinpocze zachorował i jego uczniowie poprosili go, by odłozyl swoją śmierć przynajmniej do czasu przybycia Khenndrup Karma Ciagme, ktory miał jeszcze otrzymać od niego pare ważnych wyjaśnień.

Szósty Szamar Rinpocze pozostawił wielu wspaniałych uczniów z różnych sfer społecznych i z różnych narodowości. Najbardziej znani to Karmapa Ciejing Dordże, piaty Situ Rinpocze, Piaty Gialtsab Rinpocze, Karma Mipam Tselang Rabten (władca prowincji Jyang) i Khedrup Karma Ciagme.