Palcien Cieki Dondrub

VIII Szamar Rinpocze urodził się w Yolmo Kangra w północnym Nepalu. Jako dwu, trzy letni chłopiec zaczął opowiadać o swoich poprzednich inkarnacjach i wymienił wszystkie należące do niego klasztory. Sława wybitnego dziecka rozeszła się szybko i jedenasty Gyalwa Karmapa Jeszie Dordże posłał po niego grupę mnichów wraz z listem oficjalnego rozpoznania. W międzyczasie jednak król Nepalu zaprosił chłopca do Kathmandu i zaszczycił go wielkimi honorami. Jogini Zitapuri, nie znajac jego prawdziwej tożsamości, przepowiedziała, że będzie on w przyszłości Siddhą (posiadającym nadnaturalne moce). Karmapa ponownie wysłał grupę mnichów, aby zaprosić Szamarpę do Tybetu, gdy ten miał siedem lat. Wtedy Szamar opuścił Nepal i udał się do klasztoru Togna w zachodnim Tybecie, gdzie przyjęto go niezwykle uroczyście.

Potem pojechał do Karmapy do Tsurpu. Karmapa przeprowadził ceremonię intronizacji, udzielił formalnego przekazu Mahamudry ( Wielkiej Pieczęci ) i ponieważ czuł że jego życie dobiegło końca powierzył młodemu Szamarpie funkcje dzierżawcy Linii. Tybetański rząd udzielił Szamarowi oficjalnego pozwolenia na pozostanie w Tybecie (gdyż ten urodził się w Nepalu i uważany był za obcokrajowca). Szamar zamieszkał w swoim klasztorze Jang Cien. Jego rdzenny Guru Karmapa Jeszie Dordże zmarł po roku, wiec o jego wychowanie i nauczanie troszczyli się inni wielcy nauczyciele. Ponieważ Ósmy Szamarpa najpierw gromadził, a później przekazywał dalej nauki od bardzo wielu mistrzów i w ten sposób niezwykle wzbogacił nauki Linii Przekazu, to dlatego też uważa się go za szczególnie ważnego dzierżawcę Linii.

Jakiś czas potem Szamarpa rozpoznał i przeprowadził ceremonie intronizacyjne Dwunastego Karmapy Dziangciub Dordże oraz Ósmego Situpy Cieki Dziungne i zaczął działać jako ich rdzenny nauczyciel. Później czterej główni dzierżawcy Linii Karma Kagyu: Gyalwa Karmapa, Szapar Rinpocze, Situ Rinpocze i Gyaltsab Rinpocze udali się na długą pielgrzymkę do Nepalu, gdzie w dolinie Kathmandu powitani zostali przez króla Dżagadżajamalla, który uroczyście i z honorami przyjął w swoim pałacu wielkich mistrzów. Później Lamowie udali się na pielgrzymkę do Namo Buddaya, miejsca w którym w dalekiej przeszłości praktykując działania Bodhisattwy przyszły Budda ofiarował swoje ciało głodnej tygrysicy.

W Nepalu Karmapa i Rinpocze dawali błogosławieństwa zgromadzonej ludności. Opuściwszy Nepal pojechali do Kuszinagara – miejsca paranirwany Buddy w Indiach, gdzie robili pokłony, składali ofiary i modlili się o pomyślność ludzi. Po powrocie do Tybetu zarówno Karmapa jak i Szamarpa wiedzieli, że ich czas dochodzi kresu. Przekazali więc specjalne instrukcje dla swoich uczniów mówiąc, żeby w tych trudnych czasach (religijnej dyskryminacji) przekazywali nauki Buddy w najlepszy na jaki ich stać sposób. Wykonali również wiele przynoszących pomyślność rytuałów i ułożyli życzenie o swój szybki powrót (aby mogli w nowych ciałach nadal nauczać przyszłe pokolenia uczniów), powierzyli je opiece Situ Rinpocze.Poprosili go również, aby dokończył opracowywać wszystkie rozpoczete przez nich teksty oraz aby działał jako Dzierżawca Linii Kagyu, sami zaś udali się w kierunku Chin. Karmapa i Szamarpa zmarli w Chinach pośród wielu niecodziennych znaków.