Rangdziung Rigpe Dordże

XVI Karmapa (1924-1981) urodził się we wschodniotybetańskiej prowincji Derge w Benghok. Kiedy przyszedł na świat w pobliskiej jaskini Guru Rinpocze, zwanej Lwim Niebiańskim Zamkiem, na niebie pojawiło się wiele tęcz. Mając świadomość, że te narodziny muszą być bardzo znaczące i by chronić dziecko przed złymi życzeniami, rodzina ogłosiła wszystkim, że na świat przyszła dziewczynka.

Piętnasty Karmapa powierzył list opisujący okoliczności swego kolejnego odrodzenia się jednemu ze służących. Ten przekazał pismo administracji klasztoru Tsurpu, a ona z kolei wysłała grupę poszukiwawczą.

Kierując się otrzymanymi wskazówkami, poszukujący dotarli wkrótce do miejsca narodzin Karmapy, dokładnie odpowiadającego szczegółom przepowiedzianym w liście. Podobnie jak wszyscy wcześniejsi Karmapowie, również Rangdziung Rigpe Dordże potwierdził sam siebie już w dzieciństwie i wykazał się niezwykłymi zdolnościami. Potrafił np. podać zawsze dokładny opis miejsc w których znajdowały się zagubione konie albo woły. Młodego, siedmioletniego Karmapę, zawieziono do klasztoru Palpung, gdzie otrzymał nauki, ślubowania mnisie i ślubowanie bodhisattwy od Situ Pema Łangczuk. Beru Czientse udzielił mu nauk o tantrach. Sutry studiował z Bo Kangtrulem Rinpocze, natomiast Dziamgon Kongtrul Czientse Özer przekazał mu sześć jóg Naropy i Wielką Pieczęć (Mahamudrę). Podobnie jak jego poprzednicy, Karmapa Rangdziung Rigpe Dordże wyróżniał się mądrością i spokojną promiennością oraz olbrzymią duchową siłą. Był znany nie tylko jako pełen mocy jogin, ale także ze swojej miłości do dzikich zwierząt. Karmapa w szczególny sposób rozumiał ptaki, które uczył medytacji.

Jako młodzieniec, dzięki swojej specjalnej mocy, pewnego razu odkrył skład srebra ukryty przez swoją poprzednią inkarnację, a następnie użył go do budowy klasztoru. Głównymi nauczycielami szesnastego Karmapy byli Situ Pema Łangczuk i Dziamgon Czientse Özer.

Karmapa podróżował i nauczał w całym Tybecie. Gdy w 1949 roku Chiny napadły na Tybet. W 1953 roku poprosił Kalu Rimpocze o opracowanie drogi ucieczki z okupowanego Tybetu przez Buthan do Indii. Pod przewodnictwem Karmapy i dzięki ochronie uczniów z wojowniczego plemienia Khampów, całej grupie 160 Lamów i mnichów, udało się bezpiecznie uciec i zabrać ze sobą bezcenne nauki, posążki i tanki oraz rytualne przedmioty buddyjskie przez setki lat przechowywane w klasztorze Tsurpu.

Rangdziung Rigpe Dordże osiadł z uczniami w Sikkimie, gdzie król Taszi Namgyal podarował mu ziemię pod budowę klasztoru Rumtek. Na zaproszenie króla Dzigme Dordże Łangczuk Karmapa odwiedził również Bhutan, zaś po podróży do Ladakhu, gdzie udzielał nauk w różnych klasztorach, udał się na pielgrzymkę do świętych miejsc Indii i Nepalu. Pomimo utraty ojczyzny, szesnasty Karmapa zachował, ochronił i był w stanie nadal przekazywać nauki i tradycyjną buddyjską wiedzę trzech starych szkół Tybetu (Kagyu, Nigmapa, Siakjapa) w całej ich głębi i bogactwie. W 1974 roku szesnasty Karmapa odbył swą pierwszą, wielką podróż zagraniczną. Wszędzie na świecie dzięki jego aktywności zostały założone ośrodki przekazujące nauki Buddy.

Karmapa rozprzestrzeniał nauki i miał bardzo wielu uczniów na wschodzie i na zachodzie. Był powszechnie czczoną i bardzo lubianą postacią. Zmarł, mając pięćdziesiąt siedem lat w szpitalu w Stanach Zjednoczonych.